Giuseppe Verdi

Leven

Verdi werd geboren in Busseto, een kleine stad nabij Parma, als zoon van een ongeletterde herbergier. Zijn eerste muzieklessen krijgt hij van de lokale organist. Dankzij de steun van een intelligente Mecenas kan hij ook lessen volgen bij twee goede musici van het stadje Busseto. Hij leert er piano en een beetje harmonie. Hij leert zo snel bij, dat hij op zestienjarige leeftijd zelf les kan geven aan de plaatselijke muziekschool. Hij speelt ook orgel, geeft pianorecitals en begint met componeren. Al snel heeft hij een aanzienlijke hoeveelheid composities, die hij later echter zelf verbrandt.

In 1832 wordt hij geweigerd aan het conservatorium van Milaan, maar dankzij de vrijgevigheid van A. Barezzi (met wiens dochter hij trouwens zal trouwen in 1836) kan hij gedurende drie maanden privé-les volgen bij Lavigna in Milaan. Als hij later naar Busseto terugkeert, wordt hij tot 'Maestro di musica' gepromoveerd.

In 1839 kan hij, alweer dankzij de steun van een vriend, zijn opera 'Oberto' opvoeren in de Scala. Het succes is zo groot dat de impresario hem meteen een contract laat tekenen voor de opvoering van nog drie andere werken. Twee van deze werken, 'Nabucodonosor' (gekend als 'Nabucco') en 'I Lombardi' zorgden voor de doorbraak van Guiseppe Verdi in gans Europa. De patriottische sfeer waarin de werken geschreven zijn, maken hem tot een van de boegbeelden van het Risorgimento. Hij wordt geboeid door de politiek, wat hij dan ook laat blijken tijdens de revolutionaire evenementen in 1848.

Na enige tijd te hebben gezworven tussen Milaan, Rome, Parijs en Londen, koopt hij een landgoed nabij Busseto. Dit is nu gekend als 'Villa Verdi'. Hij vestigt zich aldaar in 1851 met de zangeres Guisseppina Strepponi. Deze had een zeer gunstige invloed op de componist. Ze blijft bij hem tot aan haar dood in 1897. In 1589, wanneer Garibaldi Italië verenigt, wordt Verdi's naam een symbool: op de muren kan men overal 'Viva Verdi' lezen. De patriotten vertaalden dit als: 'Viva Vittorio Emmanuele Re d'Italia'. Hij werd ook gevraagd om te zetelen in het eerste Italiaanse Parlement. Tot in 1865 bekleedde hij de functie van senator voor het leven voor Fidenza.

Deze evenementen brachten een vertraging in Verdi's activiteit als componist. Hij componeerde slechts 7 opera's gedurende de laatste 35 jaar van zijn leven. In 1861-1862 ging hij naar Londen, Parijs en tweemaal naar St. Petersburg. In 1871 wordt Aida opgevoerd in het nieuwe theater van Cairo ter gelegenheid van de opening van het Suezkanaal. Twee jaar later schrijft hij een Requiem voor Manzoni. Deze wordt tot de drie grootste meesterwerken van Verdi gerekend, samen met 'Otello' en 'Falstaff'. Na de dood van zijn vrouw Guiseppina in 1897 gaat zijn gezondheid erop achteruit, en hij sterft aan de gevolgen van een hartstilstand op 21 januari 1901.

Belangrijkste werken

Betekenis

Verdi schreef zesentwintig opera's over een periode van vijftig jaar, en de ontwikkeling daarbinnen is groot. De vroege werken zijn gebouwd op afgeronde nummers met veel unisono koor; in Otello en Falstaff is daar niets van over en loopt de muziek door met de handeling mee. Hij werd in hetzelfde jaar geboren als Richard Wagner en is sindsdien onafgebroken als diens tegenpool gelezen, hoewel de twee elkaar nooit hebben ontmoet.

Zijn onderwerpen zijn bijna altijd individuen die tegen een macht botsen: een hofnar, een courtisane, een gevangen prinses. Dat is een deel van de reden waarom zijn naam in de jaren veertig een politieke lading kreeg: Viva VERDI werd gelezen als Vittorio Emanuele Re D'Italia.

Na Aida uit 1871 hield hij zestien jaar op met opera's schrijven. Dat hij daarna op zijn vierenzeventigste met Otello en op zijn tachtigste met Falstaff terugkwam, en dat dat zijn twee sterkste werken zijn, is in de muziekgeschiedenis zonder parallel.

Wat hij van zijn geld deed, hoort bij zijn nalatenschap. Verdi liet in Milaan de Casa di Riposo per Musicisti bouwen, een tehuis voor oud geworden musici zonder pensioen, en bepaalde dat de opbrengsten van zijn werk daarnaartoe zouden gaan. Het huis staat er nog, wordt nog altijd uit zijn auteursrechten en giften bekostigd, en hij noemde het zelf zijn mooiste werk.