De volledige naam van Vincent d'Indy wijst reeds op zijn afkomst: een oud adellijk geslacht van militairen. Hij werd geboren op 27 maart 1851, en verloor toen reeds zijn moeder. De opvoeding werd toevertrouwd aan zijn muzikaal buitengewoon begaafde grootmoeder. Aanvankelijk studeert hij rechten, maar breekt daarna definitief met de familietraditie door te kiezen voor een loopbaan als musicus.

Door zijn afkomst kon hij zich de allerbeste leraren veroorloven, zoals Diéma (piano), Lavignac (harmonie), Duparc en Franck, die hem inwijdden in de kunst van Wagner.

Na zijn studie, legerdienst (in de Frans-Duitse oorlog) en reizen naar Duitsland werd hij organist in de Saint-Leu, daarna koorleider en ten slotte dirigent van de Concerts Colonne. Het ambt van compositieleraar aan het Parijse Conservatorium weigerde hij, omdat hij reeds voorzitter was van de "Société Nationale des Compositeurs de Musique français", en omdat hij al zijn krachten wenste te wijden aan de Schola Cantorum, waarvan hij de mede-oprichter was geweest. Hij voerde intensieve propaganda voor de muziek en denkbeelden van Wagner en zijn lichtend voorbeeld César Franck. Over beide figuren schreef hij een biografie, terwijl zijn "Cours de Composition" een tot op onze dagen gebruikt handboek blijft (dit licht ons wellicht meer in over het peil van de hedendaagse muziekopleiding dan over de verdiensten van d'Indy).

Als dirigent was hij veelgevraagd, maar als pedagoog en als mens neigde hij naar een streng formalisme. Hij stief in Parijs op 80-jarige leeftijd op 2 december 1931.